Keiharde dromen
Kd·4 Tafelblad
Door:
Drama / Roman
* 9 december 2007 | => 5 februari 2019, 14:42u.
601 w. ± 4 min.

Een hevig snikken welde bij de heftige herinnering in Lidhia’s borstkas op. Ze probeerde de vloed te stuiten, maar dit lukte slechts gedeeltelijk.
„Hoe… kan ik dit óóit samen… hangend… aan iemand uitleggen!?” snikte ze. „Ik begrijp er… nie-hiets van! Al die vreemde nachtmerries…”
Maar ze wist dat ze meer begreep dan ze zelf begreep.

Stil zat Gabriëlle tijdens een onverwacht tussenuur aan een witte tafel in de hoek van de aula voor zich uit te staren. Ze liet haar krullende, donkerblonde haar aan weerszijden van haar gezicht als een sluier op het tafelblad hangen in een eenvoudige poging te verdwijnen. Achter haar, in de zee van ruimte, waren een paar groepjes aan het klieren of huiswerk aan het maken.
Wanhopig probeerde ze zich de heerlijke koraaltuin voor de geest te halen waar ze iedere dag zo graag terugkwam — of, nou ja, iedere nacht. Ze was ontzettend teleurgesteld dat haar leven hier nu ook tot in Liliaño had weten door te dringen, maar realiseerde zich dat het ook wel te verwachten was geweest.
Het zijn tenslotte dromen. …Tòch?
Haar gedachten wilden, jammer genoeg, niet in de paleisgronden blijven. Meneer Ter Heerdt drong zich in haar ziel naar voren.
Wat als hij nu eens langskwam? Hoe zou hij reageren?
…En zij zelf?
Waarom had ze hier niemand om mee te praten!? Was Kirja maar bij haar…
Morgen had ze weer les van Ter Heerdt. Tweede uur. Zou hij geloven dat ze zich gisteren ècht niet lekker had gevoeld? Mario en Peter uit haar klas hadden haar toch óók niet geloofd!? En alle anderen van de klas misschien wel net zo min…
Ze zou natuurlijk straks in de pauze bij hem langs kunnen gaan…
De gedachte alleen al maakte dat ze zich duizelig voelde.
No way!
Tranen vochten zich een weg langs haar ogen. De fijne structuur van grillige lijntjes op het tafelblad vertroebelde. Zacht legde ze haar hoofd op haar gevouwen armen en probeerde niet te huilen.
Kom op, meisje! Net doen of je gewoon aan het luieren bent!
Met een zacht geluidje werd iets op haar tafel gezet, vlàk voor haar. Ze voelde de lichte trilling in het tafelblad. Gabriëlle stelde zich levendig de strakwitte knokkels van Ter Heerdt voor, en zijn ijzige blik, die boven haar uit torende… Haar hart bonkte luid in haar oren — de spanning was onverdraaglijk, maar ze durfde niet op te kijken. Bijkomend voordeel was wel, dat ze haar verdriet even vergeten was. De tranen waren gevlucht voor de spanning.
Met haar tong en lippen vormde ze geluidloze woorden om zichzelf moed in te spreken: „Lidhia zou wèl opgekeken hebben! Zij is nérgens bang voor!”

Ik lijk wel gek om dat te denken, realiseerde Lidhia zich. Ik ben net zo bang als Gabriëlle!

Maar Lidhia zou hier niet zo gezeten hebben, bedacht Gabriëlle. …Of tòch?
Even trokken haar gedachten terug, naar het moment dat de hele koninklijke familie aan tafel ging, die avond. Vader had een gebed uitgesproken, zoals hij dat altijd deed voor het eten. Ze kende de woorden van dat gebed uit haar hoofd en zocht er soms steun in. Meestal kwam háár steun uit andere hoeken.
Wat dàt betreft lijken we wel op elkaar, Gabriëlle en …ik en… Lidhia…
…Vóór haar bleef het stil. Het groepje achter haar bleef rustig doorgaan met lol trappen.
Dat zouden ze nóóit gedaan hebben als Ter Heerdt hier ‘levend standbeeldje’ stond te spelen, kwam de heldere gedachte. Haar nieuwsgierigheid verdrong nu haar angst, en langzaam, behoedzaam, tilde ze haar hoofd op.