Keiharde dromen
Kd·498 Overal
Door:
Drama / Roman
* 19 juli 2013 | => 2 januari 2019, 17:43u.
755 w. ± 4 min.

Een diepe zucht klonk in het serene duister van de flauw naar kokos en vanille geurende slaapkamer. Het was niet de eerste zucht die avond.
Met een licht klikgeluidje werd de nacht kunstmatig verdreven en onthulde zich een kleurrijke meisjeskamer, waarin Amber slaperig tegen het licht knipperde, haar kussen tot onder haar ribbenkast schoof en er een bescheiden Samsung tablet voor in de plaats legde. Op haar ellebogen steunde ze, terwijl ze de grafische toegangscode met haar wijsvinger over het schermpje trok, de digitale klok negeerde en het e-mailprogramma opende.
Het laatstgeopende bericht stond nog geselecteerd: de ontnuchterende tekst die haar uit haar slaap hield werd meteen zichtbaar.
Naast de irritatie om het feit dat ze om middernacht nog klaarwakker was — wat de laatste tijd eerder regel dan uitzondering leek te zijn — drukte haar gezichtje ook een andere emotie uit. Maar die liet zich niet zo eenvoudig peilen en leek te veranderen naarmate haar ogen verder door de tekst worstelden…

Hoi Amber
Als ’t goed is ben jij nu fijn aan’t zwemmen. Ik hoop dat je een leuke avond hebt!
Na vanmiddag zat me toch iets dwars en ik moest dat toch nog even kwijt
Je was vanmiddag zo duidelijk hoe je tegen naturisme aankijkt.
Daar heb ik bewondering voor. Je gelooft er echt in, dat is heel duidelijk..
En ik geloof ook dat je alle reden hebt om erin te geloven . Je hebt lieve ouders die het beste met je voorhebben en je echt beschermen, toch?
En ook je mening over dat er juist minder kans is om mensen met verkeerde bedoelingen tegen te komen, begrijp ik. Misschien is dat ook wel zo.
Het spijt me dan ook om dit te zeggen, maar ik heb er andere ervaringen mee..
Ik ga liever niet schrijven wat precies. Ik wil het je wel eens vertellen als je het wilt horen?
Ik geloof niet dat er ergens op deze wereld een plek is, of een groep mensen, waar je ooit voor 100% veilig bent.. misschien is het veel veiliger bij ’n vereniging dan op ’n naaktstrand. En misschien zijn er verschillen in diepgang, en respect, ook tussen naturisten.. dat weet ik niet. Vereniging is toch minder open, he? Lijkt me wel veiliger gevoel, ja. Meer vertrouwd of zo..
Jij zei dat je denkt dat kleding eerder een aanleiding is voor fantasie en frustratie.
Dat denk ik ook wel hoor, maar ik geloof dat er niemand helemaal goed is.. Echt helemaal niemand.
Ik denk echt dat het er vanaf hangt, hoe iedereen voor zich met dat stuk kwaad in zichzelf omgaat. De een laat het goede winnen, de ander laat het kwade winnen.
Ik denk dat allebei die soorten mensen overal in de wereld voorkomen, denk je ook niet?
Misschien minder op bepaalde plaatsen en meer op andere plaatsen.
Op school zullen goede en foute mensen zijn. In de kerk ook. Bij de naturisten ook. Bij de tennisclub ook.. Nou ja, en zo voort. Je snapt wel wat ik wil zeggen hoop ik.. En misschien laat iedereen soms het goede winnen en soms het kwade.. Wie doet er nou nooit iets verkeerd?
Ik wens je met heel mijn hart dat je de kwade nooit tegen zal komen zoals ik..
Ik ben wel een kwade tegengekomen en die nam mij en mijn broertje mee naar een naaktstrand.. En dat mochten we niet tegen onze moeder zeggen…. Dus ik heb daar slechte ervaringen mee.Het spijt me echt. Ik weet, dat dat alleen die ene persoon was, en dat het daarmee niet meteen voor alle naturisten in het algemeen geld. Maar juist die ene trof ik.. En misschien was hij in jou ogen geen echte naturist.. deed hij alleen alsof.. ik weet ’t niet. Echt niet..
Vond het eerst best moeilijk toen ik hoorde dat jij naturist bent. Heidi heeft mij geholpen om jou los te zien van mijn slechte ervaring..
Ik hoop alleen heel erg dat je niet boos op me bent nu. ‘K vind het echt leuk om je beter te leren kennen en ik wil graag vriendinnen met je zijn. maar ik hoop dat je mijn stukje hiermee begrijpt.. en dat we er eens over kunnen praten. Zou ik wel fijn vinden.

Lieve groetjes
Kitty
xxx

Opnieuw zuchtte Amber. Ze klikte het tablet en de lamp uit en schoof tablet en kussen weer op hun eigen plek. Op haar rug draaide ze zich, waarna ze in het teruggekeerde donker naar het onzichtbare plafond lag te staren.
„O, Kitty…,” fluisterde ze hees.
Het kussen ving haar stille tranen op.