Keiharde dromen
Kd·5 Condens
Door:
Drama / Roman
* 10 december 2007 | => 5 februari 2019, 14:42u.
339 w. ± 2 min.

Versuft staarde ze naar het deksel van de rood met witte bekerverpakking.
Haar onderlip resoneerde even met de ingehouden emotie.
Karnemelk!?
Het was haar lievelingsdrankje.
Nu pas keek ze rond. Ze zag niemand lopen. Niemand schonk haar enige aandacht.
Nee, natuurlijk niet, bedacht ze toen snugger. Hoe lang heeft het er al gestaan? Een paar minuten? Op z’n minst!
Opnieuw keek ze naar de beker. Hij was nog keurig afgesloten, en er zaten kleine druppeltjes condens aan.
Wie kon hem daar neergezet hebben?
Het moet iemand zijn die me kènt, redeneerde ze, maar ze grimaste bij de verpletterende wetenschap dat de hele school — meer dan achttienhonderd leerlingen en dan nog een behoorlijk deel van het personeel — waarschijnlijk wel zou weten wat Gabriëlle LaCroix tijdens iedere pauze dronk, geleund tegen een van de grote zuilen aan de rand van de aula. Daar hoefde je geen bekende van háár voor te zijn…
Ze ging rechtop zitten en pakte de beker op. Heerlijk koud voelde hij aan.
Hé! Haar blik viel op iets, wat achter de beker verborgen had gelegen.
Een kaartje?
Stil las ze de woorden. Vier waren het er maar, sierlijke witte letters tegen een macro-opname van een rode roos.
„Ik bid voor je.”
Het werd haar even te machtig. In een snelle beweging veegde ze het kaartje van tafel, controleerde de achterkant — die was blanco — en schoof het in het borstzakje van haar donkerbruine jasje. Terwijl ze met haar ene hand haar rugtas van de stoel naast zich griste stond ze op en bracht ze de koele beker aan haar mond. In een geroutineerd gebaar beet ze tegenover elkaar twee gaatjes in het ruwe aluminium dekseltje. Dat dronk tijdens het lopen het makkelijkst zonder te knoeien.
Een wandeling in de koude novemberlucht zou haar goed doen.
Lekker wolkjes blazen.
Als die wolkjes de problemen nou maar eens met zich mee wilden nemen…
Achter een plaatselijk beslagen raam van de gang op de eerste verdieping keken twee paar ogen onopgemerkt toe, hoe ze het schoolterrein verliet.