Keiharde dromen
Kd·7 Schrikken
Door:
Drama / Roman
* 14 december 2007 | => 4 december 2019, 12:57u.
232 w. ± 2 min.

Drie keer liet ze haar ogen over de eenzame regel tekst gaan, die vlak boven de helft van het blad in een standaard lettertype geprint was.
„Goedemorgen, Gabriëlle,” klonk een hartelijke stem achter haar. Haar lichaam schokte van de schrik; als in een reflex sloeg ze het blad dicht en keek om.
„Me… meneer Den Engel,” stamelde ze. „U… liet me schrikken!”
„Dat spijt me, meisje. Is alles in orde?”
„Ik euh… Ja… Já! …He-heh,” lachte ze onnatuurlijk.
De blik van de rector deed haar aan die van magister Toenak denken. Den Engel bleef haar een paar lange seconden aankijken, en bukte zich toen met de woorden: „Dat is fijn om te horen. Hier, je liet dit vallen.”
„Oh… dank u wel…”
Verdrietig nam ze de enveloppe van hem aan.
„Doe je de groeten aan je vader van me?”
„Ja meneer. Zal ik doen.”
„Laat je niet op de kop zitten door wat sommigen over je praten, hè, bijna-naamgenote? Jij weet wel beter — en ik ook.”
Ze forceerde een glimlachje. Wat was die man toch geweldig lief! O, als hij eens wist! Maar… ze kòn nu niet meer vertellen wat ze zojuist nog met hem had willen delen, en nú méér nog dan ooit!
Alles — àlles — was nu anders…
De grote kleine man met het witte engelenhaar gaf haar een bemoedigende glimlach en liep fluitend verder… bij haar vandaan.



1396