De IVOREN ganzenveer

Op ontdekkingsreis
door een bijzondere verhalenbundel

Onder de breed uitgestrekte, bejaarde takken van de eikenboom die de hoek van het dampende weiland markeerde, heerste een koele schaduw. Net binnen de grens daarvan met het directe zonlicht stond Sara’s vader, nieuwsgierig omhoog turend naar de oorzaak van het zachte geluid dat zijn aandacht getrokken had: het onregelmatige gakken van een koppel ganzen! Met gemengde gevoelens keek hij de grote vogels na, die niet meer dan een fragiel, geknakt lijntje in de lucht vormden en steeds moeilijker te onderscheiden waren van de achtergrond van het hemelgewelf, waarin ze traag verdwenen.

***

Met warme aandacht voor sfeer, detail en inlevingsvermogen neemt Christiaan van der Veen zowel jong als oud mee op een boeiende reis langs een aantal uiteenlopende personen, karakters en situaties.

Volg deze vogelvlucht, die ondanks grote afstanden dicht bij huis weet te blijven in de intieme herkenning van emoties en gedachten enerzijds — geloof, hoop en liefde anderzijds.

Uit het voorwoord:

„In het dagelijks leven komt er heel wat op ons af, op meerdere manieren en in diverse situaties. Net als u weet ik maar al te goed hoe waardevol het is, om je zo nu en dan even uit de drukte van het dagelijks leven terug te trekken en je met een warm boek in een vertrouwde stoel te nestelen.

Dit boek leent zich daar uitstekend voor.”

Lianda Weij,
Best, augustus 2015.


Inhoud
De ivoren ganzenveer 15 Sara, een meisje van negen, gaat gebukt onder een onverklaarbare angst voor de nacht. De mensen uit de omgeving houden het erop dat er kwade machten in het spel zijn en mijden haar, maar haar vader keert zich met Sara’s nood tot God. Zal er hulp van boven komen…?
Het laatste uur 35 Misschien was alles eenvoudiger geweest als ik niet middenin hun nest was beland. Ik zou tenslotte zelf óók op die manier gereageerd hebben als ik zo’n lomp, veel te groot creatuur op mijn vertrouwde plekje zou aantreffen…
Rotonde 38 Vanuit de zijstraat aan de overkant komt een man de hoek om, in de richting van de rotonde. Hij draagt een lange jas, met zakken die zijn handen diep verbergen. Op zijn hoofd prijkt een donkere, vilten hoed. Ik denk niet dat hij mij opgemerkt heeft…
Pappa vindt mij 41 Onweerstaanbaar aangetrokken door de prachtige natuur om hen heen, belanden twee kinderen afzonderlijk van elkaar in een situatie die ze zelf niet kunnen oplossen. Er zit voor hen beiden maar één ding op…
Groen is gras 48 „Zou hij ons zien?” vroeg Astrid haar, terwijl ze het pand met het levende standbeeld naderden…
Zwaaiende handjes 50 Vanuit zijn hoge perspectief zag de hele wereld er anders uit…
Wolkenvelden 53 In de gevlekte schaduw onder een groepje frisgroene berken zat de herder, een zwaar gerimpelde man van midden vijftig, die een kronkelige staf naast zich had liggen. Aan zijn andere zijde zat een jongetje van een jaar of acht. Job was voor het eerst met zijn grootvader mee, de hei op…
Sponsorkindjes 62 Lennard en Mireille krijgen speciale post… uit het verre buitenland!
Madeliefjes 68 Het totale geluid van kinderstemmen dat ongenuanceerd door zijn hoorapparaatjekwam, werd langzaam maar zeker vervangen door het stemmetje van één enkel kind — of was het een vrouw? Hij opende zijn ogen weer, na opnieuw een diepe zucht, en keek haar niet-begrijpend aan…
Trefpunt 70 Vincent Groothuis wist zeker dat hij Natalie Hovinga nog nooit van zijn leven ontmoet had. Waar kwam dan toch dat gevoel vandaan, dat hij haar al jaren kende…!?
Tikkie 75 Tikkie is een kleine goudvis, die het best naar zijn zin heeft in de glazen kom die hij als ‘zijn thuis’ beschouwt. Twee ondernemende kinderen storten hem echter in een meeslepend avontuur. Als dat maar goed afloopt…
Bloemen uit de as 85 Meer dan veertien jaar geleden was het, dat ik de besloten plattelandsgemeenschap halsoverkop verlaten had. Zou men mij intussen vergeten zijn? Ik hoopte het vurig…
Tikkie: Encore… 112 Een kleine goudvis beleeft zijn grootste avontuur…
Piek 119 Aarzelend opende hij zijn vleugels en spreidde hij ze uit. Wat waren die brede, bruine flappen aan zijn smalle lichaam ontzettend groot! Piek voelde, hoe de wind vat op zijn vleugels kreeg en zijn rotspiek bijna onder zijn klauwen vandaan getrokken werd. Beneden lag het ruige dal dat zich uitstrekte, maar met die kracht onder zijn vleugels minder griezelig leek. Hij kòn dit!